Τετάρτη 1 Αυγούστου 2007
Παρασκευή 27 Ιουλίου 2007
Παρασκευή 20 Ιουλίου 2007
Και η Κορώνη στην πυρά....
Επτα χιλιάδες στρέμματα από θαμνώδεις και καλλιεργημένες εκτάσεις παραδόθηκαν στην πυρά.
Εκατονταδες αγρότες είδαν τις ελιές και τ'αμπέλια τους να γίνονται στάχτη.
Στην περιοχή βασική καλλιέργεια από εκατοντάδες χρόνια η ελιά και η σταφίδα .
Κατάφυτη η περιοχή από αιωνόβιες ελιές που ακόμα δίνουν τον πολύτιμο καρπό τους.
Αμπέλια από πάππου προς πάππου καλλιεργούνται ακόμα .
Κάθε Σεπτέμβρη αυτοσχέδια πατητήρια στήνονται στους αμπελώνες.
Συναγωνισμός ποιός θα φτιάξει το καλύτερο κρασί.
Κι απ΄τις αρχές κάθε Δεκέμβρη βουίζουν οι ελαιώνες απ'τα πριόνια και τα κοντοράβδια ,καθώς αρχίζει το μάζεμα της ελιάς .
Εφτασαν λίγες ώρες μαζί με την ανικανότητα κάποιων υπεύθυνων για να μετατραπούν σ'ενα γκρίζο τοπίο
καταπράσινοι λόφοι και λαγκάδες.
Εζησα το κακό απ'την αρχή του καθώς χθές το μεσημέρι γυρίζοντας από την θάλασσα αντίκρυσα το μαύρο καπνό πάνω απ'το χωριό.
Υπολογίζοντας πως ο καπνός ερχόταν απ'το σημείο που βρίσκεται ο αιωνόβιος ελαιώνας μας έτρεξα με αγωνία να δω τι συμβαινει.
Ευτυχώς είχα υπολογίσει λάθος.
Η φωτιά ήταν αρκετά μακριά ,όπως εμαθα είχε αρχίσει πριν μια δυο ώρες σε μια δύσβατη περιοχή κι έκαιγε
προς το παρόν θάμνους.Απνοια στην περιοχή κι ένα πυροσβεστικό όχημα σε ετοιμότητα περίμενε την φωτιά στο κοντινό επαρχιακό δρόμο.
Κι ως εδω καλά.
Δυό ώρες αργότερα βλέποντας να εξακολουθούν οι καπνοί ξαναπήγα στο σημείο.
Η φωτιά είχε τωρα περάσει την κορυφογραμμή ,έγλειφε όλη την πλαγια κι απειλούσε το διπλανό χωριό.
Στους δρόμους αγρότες με τρακτέρ εφοδιασμένα με βυτία νερό ,αυτά που χρησιμοποιούν για τους ψεκασμούς των χωραφιών τους ,έτρεχαν άλλοι για να προφυλάξουν το σπίτι τους κι άλλοι να σβήσουν την φωτιά που έκαιγε τις ελιές τους.
Το πυροσβεστικό όχημα περίμενε τωρα στην είσοδο του χωριού μαζί με τους κατοίκους και τα λάστιχα.
Γι άλλη μια φορά κακή εκτίμηση του κινδύνου μαζί με κρατική ανεπάρκεια .
Ηταν αργα όταν φάνηκε το ελικόπτερο
Το ίδιο βράδυ η φωτιά είχε πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις ,τα εναέρια μέσα είχαν αποχωρήσει κι οι τεράστιες φλόγες απειλούσαν άλλα δύο χωριά.
Τωρα είχαν τρέξει όλοι.Κι οι νομάρχες κι οι βουλευτάδες .
Ιδίως οι τελευταίοι ...για να συμπαρασταθούν στους ψηφοφόρους!
Αργά την νύχτα γύρισε ο αέρας και σώθηκαν τα χωριά.
Σήμερα νέες αναζωπυρώσεις κι εκείνο το ερημο το ελικόπτερο πάνω-κατω μέχρι αργα το βραδυ ,κόντεψε ν'αδειάσει όλον τον Μεσσηνιακό.Βλέπεις ήταν κι άλλη φωτιά.Απέναντι απ'την Μάνη βλέπαμε κι άλλους καπνούς.Τρεις μέρες καίγονταν εκείνοι!
Απ'ολη την περιπέτεια αυτό που έμεινε ήταν η πραγματικά αγωνιώδης προσπάθεια των ελάχιστων πυροσβεστών ,των πιλότων και των κατοίκων μαζί με τα 7.000 καμένα λιόδεντρα και τα αμπέλια.
Ευτυχώς δεν υπήρξαν ανθρώπινα θύματα και δεν κάηκαν σπίτια.
Ο Βύρων θα μας πει πως κερδίσαμε μια μάχη.
Η σοδειά όμως κάηκε για φέτος και για κάμποσα ακόμα χρόνια.
Κι ένα γκρίζο τοπίο να χάσκει θυμίζοντάς μας την ανικανότητα κάποιων,που κανονίζουν τις τύχες μας..
Τετάρτη 18 Ιουλίου 2007
Πέμπτη 12 Ιουλίου 2007
Που είναι η Μαριέττα ....?

Χιλιάδες παιδιά αγωνιούν.
Μαζί τους κι άλλοι τόσοι γονείς.
Ραδιόφωνα και τηλεοράσεις απ'το πρωί ως το βράδυ ασχολούνται με το θέμα.
Ενας από τους τελευταίους¨"αδιάβλητους θεσμούς" τρώθηκε ανεπανόρθωτα.
Μαζί του κι η εμπιστοσύνη των νέων σ'ότι φαινόταν να'χει απομείνει όρθιο .
Που είσθε κ.Γιαννάκου?
Γιατί κρυφτήκατα σαν το ποντίκι?
Μας είναι γνωστή πια η τακτική σας.
Πρώτος διδάξας ο κ.Πρωθυπουργός μας.
Εξαφανίζεστε κάτω απ΄τις καρέκλες σας ,όταν το θέμα χαλάει το image σας.
Σφυρίζετε αδιάφορα όταν ξεσπάνε σκάνδαλα.Σαν το θέμα να μην σας αφορά !
Μα κυνηγάτε τις κάμερες μ'ένα μόνιμο ηλίθιο χαμόγελο κάνοντας περισποούδαστες δηλώσεις όπου δείτε μικρόφωνο, όταν πιστεύετε πως μπορείτε ν΄αρπάξετε καμιά ψήφο.
ΕΧΕΤΕ ΙΕΡΗ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ κ.Γιαννάκου!!
Αν όχι σε όλους εμάς ,ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ!!
Που ζητάνε να τους δώσετε πίσω τα κλεμμένα όνειρά τους .....
Σάββατο 7 Ιουλίου 2007
Desert
Τετάρτη 27 Ιουνίου 2007
Ellis island...Ψάχνοντας στ'αρχεία....

Με αφορμή το προηγούμενο ποστ έψαξα ξανά για το κομμάτι εκείνο της οικογένειας που αποκόπηκε ζητώντας μια καλύτερη τύχη παρασυρμένο απ'το κύμα της μετανάστευσης στις αρχές του προηγούμενου αιώνα .
Δεν ήταν ακριβώς κομμάτι.
Ολη η οικογένεια ήταν.
Η αλήθεια είναι πως εδώ ένα κομμάτι της μόνο έμεινε .
Κι αυτο γιατί άλλαξαν οι συνθήκες και οι ανάγκες.
Ετσι λοιπόν ψάχνοντας το γενεαλογικό μου δέντρο ένα κλαρί του βρήκα.
Αυτό που τυχαία απόμεινε ,αναγκασμένο να συνεχίσει την μοναχική του πορεία.
Τ'αλλα έσπασαν ενα-ένα ,τα πήρε ο σίφουνας που χτύπησε τη χώρα ,τσ ΄στειλε αλλου να ριζώσουν.
Εχουν περάσει 105 ολόκληρα χρόνια και η εξέλιξη της τεχνολογίας μαζί με την συνήθεια των Αμερικάνων να " φακελλώνουν "ότι κινείται στην χώρα τους -και όχι μόνο -αποδεικνύεται για μια φορά χρήσιμη.
Ωρες παλεύω ψάχνοντας τ' αρχεία.
Είναι βλέπεις και πολλοί οι εμιγκρέδες.
Τ' όνομα δύσκολο για τους Αμερικάνους γραμμένο αλλού σωστά ,αλλού λάθος .
Μα τους βρήκα και τους βρήκα όλους .
Τον πατέρα του παππού και την μάννα του.
Τα αδέλφια και τις αδελφές του.
Ολους αυτούς που γνώρισα απ'τη μεγάλη φωτογραφία στο σαλόνι της γιαγιάς .
Απ'τις φωτογραφίες που έρχονταν μαζί με τα γράμματα.
Κι απ΄τις ιστορίες που διηγόταν ο παππούς τα βράδια του καλοκαιριού στο σπίτι του χωριού .
Ξαπλωμένοι στην αυλή πάνω στις κουρελούδες ,με μοναδικό φως το φως των αστεριών ,συντροφιά με τα τριζόνια,τους γκιώνηδες και τις κουκουβάγιες ακούγαμε τον παππού να διηγείται πως έφυγαν τότε οι γονείς και τα αδέλφια του ,πως δούλεψαν κια προόδεψαν στη νέα τους χώρα και πως έγινε αυτός μόνο να μείνει πίσω.
Τότε που του 'χαν στείλει ήδη τα λεφτα για το εισιτήριο ,τότε που όμως βρέθηκε στο μεγάλο δίλημμα
Ηρθαν πίσω όλα αυτά καθώς τα μάτια τρέχουν στις γραμμές.
Ημερομηνία άφιξης ,όνομα κι επάγγελμα,ηλικία,ύψος και χρώμα ματιών .
Από που έφυγε και ποιόν άφησε πίσω.
Ποιος τον κάλεσε και που θα πάει
Ολα αυτα που ξαναζωντάνεψαν στις Mνήμες
Κυριακή 17 Ιουνίου 2007
Ellis Island ..Το νησί των δακρύων
Από 1892 έως το 1954, πάνω από δώδεκα εκατομμύρια μετανάστες πήγαν στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω του Ellis island ένα μικρό νησί στο λιμάνι της Νέας ΥόρκηςΟι εγκαταστάσεις του νησιού άνοιξαν σαν πύλη μεταναστων την 1η Ιανουαρίου 1892
Η Annie Moore, μια μικρή ιρλανδέζα 13 χρονών ,που συνοδευόταν από τους δυό της αδελφούς ήταν ο πρώτος πρώτος μετανάστης που καταγραφηκε στο νησί .
Καράβια απ’όλα τα λιμάνια της Ευρώπης μεταφέρουν φτωχούς μετανάστες στη «γη της επαγγελίας»
Μεγάλο ρόλο έπαιξαν και οι πράκτορες των μεταναστευτικών γραφείων και των ατμοπλοϊκών εταιρειών που διαφήμιζαν τον πλούτο και τις ευκαιρίες που παρουσιάζει η Αμερική. Ενδεικτικό του ότι οι Έλληνες πήγαιναν με πρόθεση να μείνουν προσωρινά στην Αμερική, είναι το γεγονός ότι έφευγαν μόνο άντρες σε αντίθεση με τους μετανάστες από άλλες χώρες. Έτσι άδειαζε ο τόπος από το πιο ζωντανό και παραγωγικό κομμάτι του πληθυσμού. Έφευγαν οι Έλληνες, με την ελπίδα να γυρίσουν σύντομα με χρήματα, για να ξεχρεώσουν το κτήμα τους, να κάνουν μια δουλειά στον τόπο τους, να προικίσουν τις αδελφές τους. Και βέβαια κύρια για να γλιτώσουν από την πείνα, τη δυστυχία και την εκμετάλλευση που βασίλευαν στην πατρίδα τους. Δεν ήξεραν όμως συνήθως τι τους περίμενε εκεί.Μέχρι το 1907 το ελληνικό μεταναστευτικό κύμα προς την Αμερική το διακινούσαν ξένες ατμοπλοϊκές εταιρίες. Οι δύο πρώτες ελληνικές εταιρίες «Μωραΐτης» (1907-1908) και «Υπερωκεάνιος Ελληνική Ατμοπλοΐα» (1910 - 1912) που προσπάθησαν να δημιουργήσουν ελληνική υπερατλαντική γραμμή απέτυχαν και οδηγήθηκαν σε χρεοκοπία. Η «Εθνική Ατμοπλοία της Ελλάδος» των αδελφών Εμπειρίκου όμως, κυριάρχησε στο χώρο των υπερωκεανίων για 30 ολόκληρα χρόνια (1908-1937). Άρχισε τις εργασίες της με την παραλαβή το 1909 από τα αγγλικά ναυπηγεία του υπερωκεάνιου «Πατρίς»
Αν κρίνουμε από τις «φρικτές» συνθήκες διαβίωσης κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, στα μεταναστευτικά υπερωκεάνια, ιδιαίτερα εκείνα της πρώτης περιόδου (1907-1937), οι μετανάστες θεωρούνταν «φορτίο». Αρκεί να σκεφτούμε ότι πλοία μόλις 5-6 χιλιάδων τόνων, μετέφεραν έως 1.200-1.300 επιβάτες, σε ταξίδια που συχνά ξεπερνούσαν τις 20-22 ημέρες. Οι δοκιμασίες των φτωχών μεταναστών, οι οποίοι ελάχιστα νοιάζονταν για ανέσεις, που ποτέ άλλωστε δεν είχαν γευτεί, άρχιζαν πολύ πριν το ταξίδι. Οι περισσότεροι αγνοούσαν τις μεγάλες δυσκολίες που τους περίμεναν στο Νέο Κόσμο, τον οποίο εκατοντάδες μεσίτες μετανάστευσης (επάγγελμα που ανθούσε τα χρόνια εκείνα), παρουσίαζαν ως νέα Γη της Επαγγελίας. Με την ελπίδα λοιπόν ότι στην ξένη χώρα θα αποκτήσουν ό,τι χρειάζονται για να επιστρέψουν εφοδιασμένοι για μια καλύτερη ζωή, αγωνίζονταν να πάρουν την πολυπόθητη άδεια μετανάστευσης για την Αμερική, τόπο απαγορευμένο για παράδειγμα σε όσους υπέφεραν από τραχώματα (διαδεδομένη νόσο την εποχή εκείνη). Όσοι τα κατάφερναν, πριν την επιβίβαση στο πλοίο, υποβάλλονταν σε ξεψείριασμα και εμβολιασμό.
«Τρεις μέρες προχωρήσαμε, την Τρίτη νύχτα μεσάνυχτα, το πλοίο χάλασε, χωρίς να καταλάβουμε τίποτα εμείς. Μονάχα οι πλοίαρχοι και οι μηχανικοί το ήξεραν και αντί για μπρος γύριζε πίσω. Το διόρθωσαν και άρχισε πάλι να πηγαίνει, αλλά ψεύτικο διόρθωμα, έκανε μονάχα οκτώ μίλια. Δύο ώρες με τα πόδια, μια με το πλοίο Αυστροαμερικάνα. Έγερνε και στα πλάγια. Τεντωνόμασταν χάμω και πιάναμε το νερό της θάλασσας όταν ήταν γαλανή. Όταν ο καιρός ήταν μαύρος, φίδια μας έτρωγαν. Η ψυχή του κόσμου ήταν βυθισμένη στο φόβο. Για φαγητό έσφαζαν και μας έδιναν κάτι παλιάλογα. Καμιά εβδομάδα τη βγάλαμε μ΄ αυτά που είχαμε ψωνίσει στην Πάτρα, αλλά σωθήκανε. Μας έδιναν κάτι ρέγκες με σκουλήκια, χαλασμένες τις πετάγαμε. Ζούσαμε μέσα σ΄ αυτή τη φρίκη, από κάτω θάλασσα και από πάνω ουρανός. Έπειτα άρχισε να κοχλάζει η ψείρα. Κάθονταν όρθιες στα πανωφόρια των επιβατών, άσπρες με ουρά. Σε λίγες μέρες με την αργοπορία του πλοίου, το νερό λιγόστεψε. Τρεις χιλιάδες κόσμος που ήμασταν μέσα διψάσαμε. Μαζευόμασταν μυρμήγκια με τις βίκες μπροστά στα ντεπόζιτα και κει γινόταν χαλασμός».
Φθάνοντας στην Νέα Υόρκη το πλοίο περνώντας κοντά από το άγαλμα της Ελευθερίας κατέληγε σε ένα από τους «ντόκους» στο Μανχάταν ή απέναντι στο Χομπόκεν. Εκεί αποβιβάζονταν οι επιβάτες της πρώτης και δεύτερης θέσεως και ξεφορτώνονταν οι αποσκευές τους για να περάσουν από τον τελωνειακό έλεγχο. Οταν αυτός τελείωνε οι επιβάτες παραδίδανε τις αποσκευές του σιδηροδρόμου και χάνονταν στο πολύβουο Μανχάταν.
Ο Γιάννης Κάλυκας , ο οποίος ήρθε (στην Αμερική) στα 17 του το 1926 λέει: 











οι μετανάστες, ύστερα από τις ατελείωτες αυτές ταλαιπωρίες πατούσαν επιτέλους το έδαφος της νέας Γης της Επαγγελίας, όπου άλλου είδους περιπέτειες άρχιζαν γι΄ αυτούς....αφού κάνετε απλή εγγραφή μπορείτε ν’αναζητήσετε
ονόματα δικών σας ανθρώπων επιβατών που κατέφθασαν και επιβιβάστηκαν στο νησί.

Το πλοίο με το οποίο έφτασαν
http://www.ellisisland.org/
http://www.tsamantas.com/leute/index.html
http://www.latinamericanstudies.org/ellis-island.htm
