Μαρίκα Νίνου

23 Φεβρουαρίου 1957 -23 Φεβρουαρίου 2007
50 χρόνια από τον θανατο
της Μαρίκας Νίνου

Το πραγματικό της όνομα ήταν Ευαγγελία Νικολαίδου.
Σύμφωνα με τον Πάνο Σαββόπουλο(μουσικό παραγωγό και μελετητή του ρεμπέτικου )γεννήθηκε το 1922 στο πλοίο “Ευαγγελία” που έφερνε την οικογένειά της -πρόσφυγες από την Μικρά Ασία στην Ελλάδα, για το λόγο αυτό και της έδωσαν αυτό το όνομα.
Σύμφωνα με άλλες πηγές του net γεννήθηκε στον Καύκασο το 1918.
Μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη και το 1947 ήρθε στην Αθήνα όπου εμφανίστηκε σε διάφορα κέντρα κάνοντας ακροβατικά νούμερα με το τρίο” Ντούο Νίνο και Μισό” που το αποτελούσαν ο άντρας και το παιδί της.
Τον Οκτώβριο του 1948, ο Στελλάκης την πήρε κοντά του για τραγουδίστρια στο κέντρο “ΦΛΩΡΙΝΤΑ” της Λεωφ. Αλεξάνδρας, όπου και της έμαθε τα μυστικά του τραγουδιού.

Ένας μαρκαδόρος, η Μαρίκα Νίνου,ο Τζίμης ο χοντρός,
ο Βασίλης Τσιτσάνης κι ο Στέλιος Κερομύτης
(με την μούτζα ανοιχτή πάνω από το κεφάλι του Τσιτσάνη), το 1948

Η συνεργασία της με τον Τσιτσάνη το 1949 στο κέντρο “ΤΖΙΜΗΣ Ο ΧΟΝΤΡΟΣ” υπήρξε καθοριστική στη ζωή και των δύο.
Η Μαρίκα ήταν η μούσα που ενέπνευσε τον Τσιτσάνη όσο καμιά άλλη.
Το ντουέτο Τσιτσάνη-Νίνου έμεινε θρυλικό στην ιστορία του λαϊκού μας τραγουδιού. Για την Νίνου ο Τσιτσάνης λεει:
“Η Μαρίκα στο πάλκο ήταν ασυναγώνιστη, οι κινήσεις της ήταν κάτι το συγκλονιστικό, όταν τραγουδούσε είχε τέτοια εκφραστικότητα και μεταδοτικότητα στο κοινό, που νομίζω ότι δεν πρόκειται να γεννηθεί άλλη. 'Όταν τραγουδούσε κυριολεκτικά καθήλωνε τον κόσμο στα τραπέζια. 'Ήταν φοβερή. 'Ήταν γεννημένη για το πάλκο”.
Τον Οκτώβριο του 1951 πήγαν μαζί στην Κωνσταντινούπολη. Μετά πό το ταξίδι αυτό χωρίσανε ξαφνικά και η Μαρίκα πήγε στην Αμερική όπου τραγούδησε δίπλα στον Κώστα Καπλάνη επί δύο χρόνια.

Πριν πάει στην Αμερική είχε κάνει στην Αθήνα εγχείρηση καρκίνου, στην μήτρα αλλά στην Αμερική είχε ραγδαία επιδείνωση .
Στην Νέα Υόρκη η Νίνου συναντά τον Γιάννη Παπαϊωάννου με την Ρένα Ντάλλια
Η Ντάλλια έζησε τότε θλιβερές και δραματικές καταστάσεις κοντά στην μόνη, απροστάτευτη και βαριά άρρωστη Νίνου, η οποία πάλεψε με μεγάλο θάρρος το προσωπικό της δράμα. Η Ρένα της στάθηκε σαν αδελφή στο Γολγοθά της, την βοήθησε και την συμπαραστάθηκε όσο μπορούσε. Το ίδιο και η τραγουδίστρια Εύα Στυλ με τον άντρα της.Οι δυο τους κάθε μέρα, επί δυόμισι μήνες, έκαναν έρανο στα μαγαζιά που δούλευαν για να καλύψουν τα καθημερινά έξοδα του νοσοκομείου για την εγχείρηση και νοσηλεία της Νίνου.

Εκεί στο νοσοκομείο, βέβαιη πλέον η Μαρίκα πως θα πεθάνει, μια μέρα ζήτησε από τη Ρένα να της φέρει συμβολαιογράφο για να κάνει τη διαθήκη της. Πράγμα που έγινε και η ίδια η Ρένα όπως και ο Σταυρόπουλος, ο σύζυγος της Εύας, υπέγραψαν σαν μάρτυρες τη διαθήκη της μεγάλης Νίνου.

Μόλις η Μαρίκα καλυτέρεψε κάπως, με την προτροπή των γιατρών της και τη βοήθεια συναδέλφων και φίλων που πρόσφεραν χρήματα για το αεροπορικό της εισιτήριο, επέστρεψε στην Ελλάδα και εργάστηκε για λίγο με φοβερούς πόνους και τελικά πέθανε ξεχασμένη απ' όλους εκείνους που είχαν καθήκον να την φροντίσουν στις 23 Φεβρουαρίου του 1957, ημέρα Κυριακή σε ηλικία μόλις 35 ετών.

Φωτογραφίες & Σχόλια

από το βιβλίο του Ηλία Πετρόπουλου

"Ρεμπέτικα Τραγούδια"

Ο Στελάκης, η Νίνου, ο Χατζηχρήστος
με κάποιους φίλους (1948)

Ο Βιολιστής Βάγιας, κάποια άγνωστη,

η Σωτηρία Μπέλου η Μαρίκα Νίνου

κι ο Βασίλης Τσιτσάνης, στου "Βλάχου"

(1951)

Λουκάς Μουτούσης,Βασίλης Τσιτσάνης, Μαρίκα Νίνου ,

Στέλιος Κερομύτης και Θανάσης Γιανόπουλος

στου Τζίμη του χοντρού1948)

Βασίλης Τσιτσάνης και η Μαρίκα Νίνου (1950)

Φωτογραφία της Μαρίκας Νίνου

(ανήκει στον Σταύρο Ξαρχάκο)

Βασίλης Τσιτσάνης, Απόστολος Χατζηχρήστου,

Μαρίκα Νίνου, στου Τζίμη του χοντρού (1950)

Η Μαρίκα Νίνου στο μικρόφωνο.

Πίσω της ο Κλουβάτος κι ο Ρούκουνας(1950)

Βασίλης Τσιτσάνης και Μαρίκα Νίνου (1952)

Πηγή :http://www.rebetiko.gr/

http://el.wikipedia.org/wiki/

Σφαγή Δελφινιών ! !

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΑΙΣΧΡΟ VIDEO

http://www.glumbert.com/media/dolphin

ΚΑΙ ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ

www.petitiononline.com/golfinho/

Νύχτα

Κρυώνω
Οι δρόμοι είναι άδειοι.
Λεωφόροι νεκροί
Οι άνθρωποι έτρεξαν να κρυφτούν...
Κάποια σκυλιά ψάχνουν τα σκουπίδια.
Σκοτάδι..
λάσπες στους δρόμους
Βρώμικες λάμπες φωτίζουν αχνά
Θολά τζάμια ,σκοτεινά,κλειστές πόρτες.
Ψυχές άδειες.
Κρυώνω...

Seal

Καλά δεν είναι κούκλα??

Βάλτε στο Blog σας τους δικούς σας κανόνες!

Μια λύση για την αποφυγή συνηθισμένων παρεξηγήσεων στην blog-όσφαιρα .

Το είδα στον παθ ,το βρήκα ενδιαφέρον και σας το μεταφέρω .

Το ask2use δημιούργησε μία σειρά απο "κανόνες" που κάθε blogger μπορεί να βάλει στο blog του με την μορφή εικονιδίων ώστε κάθε ενδιαφερόμενος αντιγραφέας να γνωρίζει αυτόματα ποια είναι η θέση του δημιουργού.

Ολα αυτά με την προυπόθεση της καλής θέλησης των ενδιαφερoμένων να σεβαστούν τις διαθέσεις του δημιουργού, και να πράξουν αναλόγως.!!

Πληροφορίες για τους δημιουργούς

http://www.ask2use.com/blogger.php

Ενας άλλος Βαλεντίνος!!

Έχετε δει ποτέ φάλαινα στο Σύνταγμα;
Την Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου και ώρα 11:00 πμ, μια γιγάντια φάλαινα-μπαλόνι θα σας περιμένει μαζί με τους εθελοντές της Greenpeace για να γιορτάσουμε μαζί την μέρα των ερωτευμένων και να ζητήσουμε με την αγάπη μας την συμμετοχή της Ελλάδας στην Διεθνή Επιτροπή Φαλαινοθηρίας.

Μέχρι τα τέλη Μαρτίου, στην Ανταρτική, 954 φάλαινες πρόκειται να βρουν τον θάνατο στα καμάκια των φαλαινοθηρών μέσα στο ίδιο το Καταφύγιο Φαλαινών του Νότιου Ωκεανού

Γι' αυτό ζητάμε από την Ελληνική κυβέρνηση να γίνει μέλος της Διεθνούς Επιτροπής Φαλαινοθηρίας και να προστατεύσει με την ψήφο της τις φάλαινες του πλανήτη.

Οι εθελοντές της Greenpeace σας περιμένουν λοιπόν για να στείλουμε μηνύματα αγάπης και να πούμε μαζί ένα μεγάλο ΝΑΙ! στην ελληνική συμμετοχή στη Διεθνή Επιτροπή Φαλαινοθηρίας.

www.pathfinder.gr

Eκατομμύρια ζωές σε κίνδυνο

Οι άνθρωποι πάνω από τις πατέντες: εκατομμύρια ζωές σε κίνδυνο .

Δελτίο Τύπου

Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα καλούν την εταιρία Novartis να σταματήσει τη δικαστική μάχη ενάντια στην κυβέρνηση της Ινδίας.
Η προσφυγή της εταιρίας παρεμποδίζει την πρόσβαση εκατομμυρίων ανθρώπων σε φθηνά φάρμακα.
Η δικαστική διαμάχη της Ελβετικής φαρμακοβιομηχανίας Novartis εναντίον της κυβέρνησης της Ινδίας μπορεί να οδηγήσει στη δραστική μείωση των φθηνών φαρμάκων προς τις αναπτυσσόμενες χώρες, σύμφωνα με τη διεθνή ιατρική ανθρωπιστική οργάνωση

Γιατροί Χωρίς Σύνορα (ΓΧΣ). Η οργάνωση καλεί τη Novartis να αποσύρει άμεσα την αγωγή, καθώς θα οδηγήσει στην αδυναμία πρόσβασης εκατομμυρίων ασθενών με AIDS σε βασικά για την επιβίωσή τους φάρμακα.

Η Ινδία αποτελεί σημαντική πηγή φθηνών βασικών φαρμάκων για πολλές αναπτυσσόμενες χώρες, μια και οι τιμές τους δεν επιβαρύνονται από δικαιώματα ευρεσιτεχνίας.
Η χώρα ξεκίνησε να επανεξετάζει τις αιτήσεις ευρεσιτεχνίας φαρμακευτικών προϊόντων το 2005, όταν ήταν απαραίτητο να υπάρχει πλήρης συμμόρφωση με τους νόμους περί ευρεσιτεχνίας του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ).
Ο ινδικός νόμος περί ευρεσιτεχνίας επιτρέπει σε οποιονδήποτε φορέα να αντιταχθεί στην πατέντα πριν αποφασιστεί η χορήγησή της, κάτι που είχε εφαρμοστεί σε περιπτώσεις φαρμάκων κατά του καρκίνου και του AIDS.
Πάνω από τα μισά φάρμακα που χρησιμοποιούνται αυτή την εποχή για την αντιμετώπιση του AIDS στις αναπτυσσόμενες χώρες προέρχονται από την Ινδία και χορηγούνται στο 80% των 80.000 ασθενών με AIDS που περιθάλπονται στα προγράμματα των ΓΧΣ σε τριάντα (30) χώρες.
“Στηριζόμαστε στα φθηνά φάρμακα καλής ποιότητας που παράγονται στην Ινδία για να προσφέρουμε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε όσους περισσότερους ασθενείς με AIDS είναι δυνατόν” τόνισε ο Δρ. Κριστόφ Φουρνιέ, Πρόεδρος του Διεθνούς Γραφείου των ΓΧΣ. Η σημαντική αυτή πηγή φαρμάκων δεν πρέπει να κλείσει.”

Ο νόμος που εφαρμόζει μέχρι στιγμής η Ινδία περιέχει ρήτρες που τοποθετούν τις ανθρώπινες ζωές πάνω από τις πατέντες, κρατώντας τις τιμές των αντιγράφων φαρμάκων χαμηλές, αλλά η Novartis φιλοδοξεί να ανατρέψει την κατάσταση αυτή, μέσω της αγωγής κατά της κυβέρνησης της χώρας.
Αν η εταιρία κερδίσει το δικαστικό της αγώνα, θα μειωθεί η παραγωγή αντίγραφων φαρμάκων παγκοσμίως και θα κρατηθούν υψηλές τιμές για όλα τα νέα φάρμακα.

Η συνεχής ροή φθηνών νέων φαρμάκων είναι ζωτικής σημασίας για την αντιμετώπιση του AIDS, μια και οι ασθενείς αναπτύσσουν αντίσταση στα φάρμακα που τους χορηγούνται και χρειάζονται νέους συνδυασμούς φαρμάκων για να επιβιώσουν. Ό
μως, εξαιτίας της δικαστικής διαμάχης, οι αιτήσεις ευρεσιτεχνίας για τα νέα αυτά φάρμακα είναι σε αναμονή μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεση.


Οι ΓΧΣ ξεκινούν σε διεθνές επίπεδο εκστρατεία και συλλογή υπογραφών για να πιέσουν την εταιρία να αποσύρει την αγωγή κατά της Ινδίας και να προστατεύσει την υγεία εκατομμυρίων ασθενών με AIDS παγκοσμίως.
Μπορείτε να συμμετάσχετε στη εκστρατεία κατά της Novartis και να υπογράψετε την έκκληση στο
http://www.msf.org/petition_india/greece.html



Πηγή:http://www.actclick.com

Θα μας τα πρήξει πάλι ο Βαλεντίνος

Εφτά μέρες έμειναν για την μεγάλη μέρα των ερωτευμένων κι άρχισαν δειλά δειλά οι πρώτες διαφημισεις κι αναφορές.
Ανοίγω ραδιόφωνο διαφημίσεις για μαγικές βραδιές σε πολυτελή ξενοδοχεία με γεύμα με μαύρη τρούφα ,εκλεκτό κρασί και στην συνέχεια σουίτα στον έβδομο ουρανό( ...ή έβδομο όροφο ...δεν κατάλαβα καλά).
Ανοίγω tv διαφημίσεις με κόκκινες καρδούλες και σοκολατάκια.
Μπαίνω στο net νάσου μπροστά μου τ'αρκουδάκια
Πώς θα περάσουν τόσες μέρες?
Οχι πως έχω κάτι με τους ερωτευμένους.
Αντιθέτως!!!
Μ'αρνούμαι να μπω στο τριπάκι
Εδώ και χρόνια αυτήν την ημέρα και να μου περάσει η σκέψη για ένα τρυφερό δώρο από αντίδραση και μόνο δεν το κάνω.
Το αφήνω για τις επόμενες,όταν όλοι θα'χουνε τσακίσει τα σοκολατάκια και τα λουλούδια.θά'χουν μαραθεί στα βάζα.
Μπορεί η ημέρα αυτή να'ναι μια ανάσα για τους ταλίπωρους εμπόρους
μ'αρνούμαι να συμμετέχω στο πανηγύρι!
Μα εκείνο που μ'εκνευρίζει περισσότερο είναι οι γλυκανάλατες ερωτήσεις του στυλ
”τι δώρο θα κάνεις σήμερα στον καλό σου?”
“το κορμί μου !! τυλιγμένο με κόκκινες κορδέλες και φιογκάκια !”
απαντάω αν καταφέρω να μην γρυλλίσω δείχνοντας τα δόντια

Πλέγματα ...συμπλέγματα

Δρόμοι δαιδαλώδεις
διαδρομές
ανοιχτοί λεωφόροι
στενα δρομάκια
περιπλεκονται
στιγμες μεσα στο χρόνο
πλεγμα ημερων που περασαν

ραγίσματα
χιλιαδες μικρες ρωγμες
ανοιγματα χάσκουν ειρωνικα προκλητικα
περιγελούν

μικρα αγκαθια
πληγες
λεπτά κοκκινα σημαδια
για να μην ξεχνας

χαμένη στα δαιδαλώδη στενα
ισορροπείς πάνω απ΄την άβυσσο των ρωγμών
γλείφεις τα κόκκινα σημάδια

κρυμμενη
πίσω απ'τη ζωή
ακολουθείς
ψευδαίσθηση ζωής
ουτοπία ελευθερίας

Θέατρο...

...ενα θέατρο.
Μια σκηνη ....
δυό ηθοποιοι
ο καθενας τον δικο του ρολο.
Τον παιζουν κι οι δυο καλα.
Ο καθενας για τον δικο του λόγο ,
για τον δικο του σκοπο.
...ενα θέατρο.

Γκρίζο

Γκρίζo σαν την φαρδιά λεωφόρο που τρέχει
Γκρίζο σαν τον ουρανό που φεύγει
Γκρίζο σαν την μερα που πέρασε
Ουτε άσπρο
Ουτε μαύρο
Μόνο Γκρι
Κατι ενδιάμεσο
Ουδέτερο
Αχρωμο
Σαν την ζωή

Justice !

Don't Cry Baby!!

Lazy cat!!

Tι έγινε μωρό μου?

Την Κυριακή λέει θα ΄χει λιακάδα!

Eχω μπερδευτει πολύ τελικά!
Ανοίγω την Tv , διαβάζω εφημερίδα ,χαζεύω αφίσες στους δρόμους
…και μπερδεύομαι περισσότερο.
Πολιτικοί που κατεβαίνουν υποψήφιου δήμαρχοι ή νομάρχες ή και υπερνομάρχες!
Δήμαρχοι που ξαναζητάνε την ψήφο μας για να μεταπηδήσουν στην Βουλή!
Πρώην δήμαρχοι που έγιναν υπουργοί και ονειρεύονται και πρωθυπουργοί! Δημοσιογράφοι που αφού έγιναν γνωστοί από τα μέσα τώρα τους κέρδισε η τοπική αυτοδιοίκηση!
Πρώην μοντέλα που θέλουν να δείξουν πως έχουν και μυαλό!
Ηθοποιοι με κοινωνικές ευαισθησίες ¨,που δεν διστάζουν να φασκελωθούν σε ζωντανές εκπομπές και μετά να παίρνουν σβάρνα όλα τα πρωινάδικα και μεσημβρινάδικα ,οπου παίζει και ξαναπαίζει το βίντεο του φασκελώματος
κι αυτοί βρίσκουν ευκαιρία να μας ξαναθυμίσουν την υποψηφιότητά τους!
Τα κόμματα έκοψαν κι έραψαν τον κατάλογο των υποψήφιων όχι αναλογα με τις ικανότητες τους αλλα ανάλογα με το πόσες φορές τους έχει δει ο ταλάιπωρος ψηφοφόρος στην tv!
Kι είπα να παρακολουθήσω μια συζήτηση να δω μπας κι έχουν κάτι νέο να μας πουν.
Ακουσα τα ίδια που ακούω χρόνια,(τα ‘χω μάθει πια απ’έξω- πέστε μου μια ερώτηση να σας πω την απάντηση!)
Κι ειδα τις ίδιες φάτσες να ανακυκλώνονται
Εκλεισα το κουμπί κι άνοιξα εφημερίδα.
Γαμώτο πάλι μπροστά μου ,τώρα με ολοσέλιδες διαφημίσεις!
Ρε συ !..μα πως στο διάολο κρατιούνται τόσο καλά όλοι τους τόσα χρόνια?
Καλά μέρα δεν περνάει από πάνω τους ?

Παίρνω τ’ αυτοκίνητο να πάω βόλτα.
Αφίσες παντού.
Μπα ! Που τραγουδάει το χειμώνα αυτός?
Τι ? καλέ κι αυτός υποψήφιος?

Ελεος ρε παιδιά!!
Την Κυριακή λέει θα ‘χει λιακάδα.
Λέω να πάω για ούζα!

Oκτώβρης

....σπίτι μου...

Γύρισα...
Εδω και λίγες μέρες γύρισα στο σπίτι που γεννήθηκα και μεγάλωσα.
Δεν ξέρω για πόσο.
Μπορει και για πάντα Μακάρι για πάντα.
Πήρα λίγα ρούχα κι έκλεισα πίσω μου την πόρτα.
Ηταν μια στιγμή που περίμενα καιρό τώρα.
Οταν έφτασε και μπορούσα να το κάνω ...δεν το πίστευα.
Ξαναπήγα σήμερα να πάρω το pc μου και τα υπόλοιπα ρούχα.
Ενοιωσα επισκέπτης
Τα μάζεψα γρήγορα.
Ηθελα να φύγω το συντομώτερο
....να πάω σπίτι μου.

Να με χαίρομαι!!!

Νέμεση

«Όλα εδώ πληρώνονται»
Η Νέμεση έδρασε και πάλι..
Υπεροψία, αλαζονεία, κακία, προδοσία…
Για όλα έρχεται η ώρα να εισπράξεις.
Το έχω δει τόσες φορές να γίνεται .
Χωρίς να κουνήσω καν το χεράκι μου
Χωρίς να κάνω τίποτα…
Μόνο υπομονή
Kι η απάντηση έρχεται από μόνη της
Η Νέμεση δικαιώνει ή τιμωρεί και η ισορροπία επανέρχεται.
Μόνο που η αθεόφοβη όταν τιμωρεί ,χτυπάει εκεί που πονάει...

Στο πατρικό

Μόλις γύρισα απ’το πατρικό.
Μέρες τώρα ήθελα να πάω.
Μα όλο κάτι άλλο βρισκόταν.Ισως και να το απέφευγα.Ισως φοβόμουν.
Σήμερα τ’αποφάσισα.
Το πρώτο σφίξιμο στη σκάλα.Ανεβαίνοντας στην βεράντα.
Η ματιά μου έπεσε στην καρέκλα.Εκεί που τον είχα βρει εκείνη την ημερα.
Δεν ξέρω πως είχα φτάσει …Εθνική…Παραλιακή…Αλίμου…Βουλίαγμένης.
Δεν ξέρω με πόσα έτρεχα…δεν θυμαμαι αν ειχε κίνηση.
Το μόνο που θυμαμαι είναι τον τρόμο μου μην χτυπήσει το κινητό.
Μην χτυπήσει μέχρι να φτάσω …γιατι τότε θα σημαινε πως δεν θα ειχα προλάβει…
Ο πάτερας θα είχε φύγει.
Όμως ήταν εκεί .Με περίμενε.Τον βρήκα καθισμένο στη βεράντα.
Είχε δύσπνοια και πυρετό.Τα ματια του ήταν θολά.Ομως με κατάλαβε.
Η βεράντα γεμάτη γείτονες.Είχαν τρέξει όλοι.
-Ο κυρ-Γιώργος δεν είναι καλά.Ειδοποιησαν ασθενοφορο.Το περιμένουν.
Τα λεπτά μου φαίνονταν αιώνες .Το μυαλό μου δούλευε τρελλά..
Το ασθενοφόρο αργούσε.Κάθισα δίπλα του .Του μιλούσα και του έσφιγγα το χέρι.
Φοβόμουν μην τρομάξει.με την μεταφορα, με την αναστατωση.
Το ασθενοφόρο έφτασε.Ανάσανα.Θα προλάβουμε.
Τρόμαξε την ώρα που τον έβαλαν μέσα επάνω στο φορείο.Ειδα τα ματια του.Κοίταζαν τρομαγμένα την λευκή οροφή..Σωλήνες ,καλώδια.γάντζοι,ζώνες ασφαλείας,οξυγόνα κρεμονταν απειλητικά από πάνω του.
Κάθισα δίπλα του.
Του έπιασα το κεφάλι και τον χαιδεψα Του μίλησα γλυκα καθησυχαστικά. Του έσφιξα το χέρι.Μην φοβασαι πατερούλη .Εδώ ειμαι.Θα ειμαι εγω διπλα σου.
Μου εσφιξε.το χέρι. Δεν του το άφησα μέχρι που φτάσαμε.
Τώρα που το σκέφτομαι συνειδητοποιώ πόσο σημαντικό ήταν για μένα αυτό το σφίξιμο του χεριού.
Ηθελα να με νοιώθει δίπλα του ..κοντά του…ένοιωθα πως τον φυλάω απ΄το κακό..
Συνέχισα να του σφίγγω το χέρι περιμένοντας το γιατρό… τις εξετάσεις …τ’αποτελέσματα… στο ασανσερ όταν τον ανεβαζαν στο δωμάτιο….τις ατελειωτες ώρες που πέρασα δίπλα του αυτές τις 42 ημέρες….
Συνέχισα να του σφίγγω το χέρι εκείνη την μέρα .όση ώρα χρειάστηκε να περάσουν από μπροστά μας όλοι οι χωριανοί για να προσκυνήσουν την σωρό του..
Κι ας ήταν τώρα πια παγωμένο.

Γύρισα το κλειδί στην πόρτα.
Δυσκολευτηκε ν’ανοίξει.
Εξω ειχε νυχτώσει πια Σκοτάδι παντού..Ξέρω τους χώρους καλα και δεν χρειαζόμουν φως. Περπάτησα μέχρι την κουζίνα και πάτησα τον διακόπτη.
Ηταν όλα τόσο γνώριμα. .Το μεγάλο τραπέζι στην μέση και η καρέκλα του στ’άριστερά..Εκεί που καθόταν πάντα..
Αφησα την τσάντα μου στο τραπέζι.
Κάθισα στην διπλανή καρέκλα κι έβγαλα τα τσιγαρα.
Πόσες φορές είχα κάνει την ίδια κίνηση.Πάντα έτσι έκανα.
Μονο που τώρα δεν είχα προηγουμένως σκύψει να τον αγκαλιάσω και να τον φιλήσω.Κι η μαμα δεν στεκόταν απέναντι περιμένοντας να της πω αν θέλω καφέ.
Ξαφνικά συνειδητοποίησα πως δεν θα τον ξαναδω πια εκει.
Πως δεν θα κάτσουμε κι οι τρεις γύρω απ΄το μεγάλο τραπέζι της κουζίνας.
Να περιμένει με λαχταρα να του πω τα νεα μου. Για το σπίτι,για τα παιδιά ,για την δουλειά.
Με πιασε ενας ξαφνικός πανικός.Σηκώθηκα απότομα .Δεν ήξερα που να πάω ,τι να κάνω.
Βρέθηκα στην κρεβατιοκαμαρα.Ειδα τις παντόφλες του δίπλα στο κομοδίνο.
Κοιταξα το άδειο κρεβάτι.
-Μπαμπα ,μπαμπακα που είσαι …ήρθα..
Θυμήθηκα τις μερες ,που ηταν άρρωστος και τον έβρισκα στο κρεβάτι
-Κοριτσάκι μου ήρθες? Έδω είμαι….μου απαντούσε και γύριζε προς την πόρτα για να με δει
Κι ας έλεγαν οι άλλοι πως όλη την ημέρα δεν είχε κουνηθεί καθόλου ….δεν είχε μιλήσει…δεν είχε γνωρίσει κανέναν
Εμένα πάντα με γνώριζε…πάντα μου μιλούσε.
Κατάφερνα και τον σήκωνα, τον έφερνα στην κουζίνα ή στην βεράντα.
Εφτιαχνα καφέ κι αναβαμε μαζί τσιγάρο.
Ελα να το φουντώσουμε παρέα του έλεγα …και γελούσαμε.
Ξέσπασα σ’ένα άγριο κλάμα.Οσο δεν είχα κλάψει τόσες μέρες.
Αρχισα να φωνάζω…
Μπαμπα …μπαμπακα …που είσαι…ήρθα .
Γύριζα άσκοπα στο σπίτι… έκλαιγα και φωναζα.
Τωρα που δεν με ‘βλεπε και δεν μ’άκουγε κανείς μπορούσα να κλάψω όσο ήθελα και να του πω όσα ήθελα..
Γύρω στα δωμάτια φωτογραφίες.
Απ΄τον στρατό …απ΄τον πόλεμο…με την μαμά αρραβωνιασμένοι , με τα παιδιά μου
αγκαλιά, ξανά με την μαμα πριν λίγα χρόνια..
Ακούμπησα την φωτογραφία στο τραπέζι….απέναντι μου …εκεί στην θέση του ..
Ηθελα να μιλήσουμε , να του πω τα νεα μου .
Πατέρα τώρα πια ίσως τα ξέρεις όλα .
Δεν ήταν όπως σου τα ‘λεγα.
Τίποτα δεν πάει καλα. Ούτε στο σπίτι, ούτε με τα παιδιά.
Συγχώρεσέ με πατερα.
Δεν ήθελα να ξερεις τι περναω.
Δεν ήθελα να ξέρεις πόσο πονάω.
Δεν ήθελα να σε στεναχωρήσω…να σου βάλω έγνοιες στο μυαλό …κι ανησυχίες
Ηθελα τα τελέυταια χρόνια της ζωής σου να είναι ήρεμα..γαλήνια,ευτυχισμένα.
Να είσαι ένας ευτυχισμένος πατέρας που βλέπει τα παιδιά και τα εγγόνια του να είναι καλά.
Και να φύγεις ήσυχος…όπως έφυγες.

Όμως τωρα ίσως ξέρεις πατέρα.
-Πατερα βοήθα.,,,
-Βοήθησέ με να τα βγάλω πέρα….ν’αντέξω

Ηλιοβασιλέματα...

Τελευταία ηλιοβασιλέματα...
Τελευταίες ημέρες...
Δεν θέλω να τελειώσουν...δεν θέλω να φύγω.
Ενα δύσκολο καλοκαίρι
Ενα άγνωστο που περιμένει.
Περιμένει να το συναντήσω ...
..και να το αντιμετωπίσω.
Δεν το φοβαμαι
Μόνο κουράστηκα...