Return

Διακοπές...τέλος!

Αυτό ήταν.

Ενα εικοσαήμερο περίπου στο μόνιμο πια στέκι των διακοπών μου .

Ημέρες ήσυχες...ή σχεδόν ήσυχες ,αν εξαιρέσει κανείς την καθημερινή πρωινή τηλεφωνική αναφορά των πεπραγμένων στο γραφείο ,έτσι για να μην χάνεται η επαφή και για να δίνονται οδηγίες.

Η αλήθεια είναι πως μετά τις πρώτες ημέρες ,όταν μπήκα πια στο κλίμα των διακοπών ή βαριόμουνα και δεν σήκωνα το τηλέφωνο ή έκανα πως άκουγα τα προβλήματα και την γκρίνια της συναδέλφου συνεχίζοντας την κηπουρική, την ζωγραφική ,το σταυρόλεξο ή ό,τι άλλο τέλος πάντων έκανα.

Οι βόλτες στα μπλόγκ υπήρξαν ελάχιστες έως ανύπαρκτες.Ασε που ,λόγω σύνδεσης ,ώσπου να κατέβει μια σελίδα στην οθόνη ,πήγαινες στην κουζίνα,

έφτιαχνες καφέ κι έκανες κι ένα τσιγάρο !!

Μια βόλτα για φωτογράφηση δεν υπήρξε ιδιαίτερα εποικοδομητική ,μιας και άργησα να βγω κι ο ήλιος δεν μου έκανε το χατίρι να περιμένει.

Τελικά χάλασε και η μηχανή και κάποια σχέδια για άλλες εξορμήσεις έμειναν στο ράφι.

Ομως σ΄αυτές τις διακοπές κατάφερα τελικά να ζωγραφίσω , δηλ.ν'αντιγράψω, αυτό που βλέπετε παρακάτω και που καιρό τωρα το είχα βάλει στο μάτι ,αλλά δεν είχα τον χρόνο.
Πρόκειται για το έργο του Θεόφιλου "Το μάζομα των ελαιών"-1931 .Το έφτιαξα πάνω σε μια παλιά ξύλινη "τάβλα" και προορίζεται να κρεμαστεί στο κιόσκι της αυλής .

Κατά τα λοιπά η επάνοδος και η προσαρμογή δύσκολη

Πολλές φορές αναρωτήθηκα στις διακοπές γιατί μερικοί είμαστε τόσο ηλίθιοι μένοντας στην Αθήνα.Αν υπάρχει η δυνατότητα για δουλειά σε κάποια μικρή πόλη και δεν υπάρχουν κάποιες οικογενειακές υποχρεώσεις είναι τελείως κουτό να μένει κανείς σ' αυτήν εδώ την ζούγκλα.

Η πραγματική ζωή είναι εκεί δίπλα στη φύση και με ρυθμούς ανθρώπινους.

Ετσι ,όπως όταν απ' την βεράντα σου μπορείς να δείς το ηλιοβασίλεμα ....

Τoo Μuch Work...

Ξέρω.
Εδώ και καιρό έχω χαθεί .
Δεν ανεβάζω ποστ
Δεν απαντω σε σχόλια
Δεν επισκέπτομαι τα blog σας...

Η παραπάνω εικόνα αποδίδει σ'ενα βαθμό
την καθημερινότητά μου
αν προσθέσετε και δεκάδες ανθρώπους
να μπαίνουν και να βγαίνουν περιμένοντας λύσεις κι απαντήσεις .

Η κατάσταση αναμένεται να επιδεινωθεί
τις επόμενες ημέρες
κι εύχομαι τελικά να τα βγάλω πέρα
ελπίζοντας να μην καταλήξω σαν τον παρακάτω κύριο....

Ενας χρόνος Αqua

Εκλεισε κι όλας ένας χρόνος από τότε που η μπλοκόσφαιρα είχε την χαρά και την τιμή να υποδεχτεί το πρώτο μου blog .

Δηλαδή είναι ακριβώς ενας χρόνος και κατι μέρες,..αλλα δεν πειράζει...σήμερα το πήρα χαμπάρι.

Ολο αυτό τον καιρό τα blogs μου πολλαπλασιάστηκαν , έγιναν τεσσερα και εκτιμώντας την μεγάλη αξία μου ,μου έκαναν την τιμή να με καλέσουν να συμμετέχω και σ'ενα κοινό

Eνα χρόνο μετά ακόμα δεν ξέρω γιατί τα άνοιξα και γιατί τα διατηρώ.

Είναι η ανάγκη για έκφραση.

Είναι η ανάγκη για επικοινωνία.

Είναι η ανάγκη να καταγραψεις σκέψεις.

Να πεις απόψεις,να βγαλεις θυμό ,να πεις αυτά που δεν μπορείς να πεις σ'αυτους που θέλεις

ή σ'αυτούς που δεν μπορούν να σ'ακούσουν

Καθενα απ'αυτά κι όλα αυτα μαζί.

Δεν ξέρω για πόσο καιρό ακόμα θα γράφω.

Ξέρω μόνο πως το blog βόηθησε σε μια δύσκολη περίοδο να μαζέψω τις σκέψεις μου.

Κι όσο παραμενει ενας δικός μου χώρος ,που θα γραφω αυτά που θελω, οταν θελω ....

θα 'χετε την χαρα και την τιμή να με διαβάζετε!

Η Aqua αυτοπαρουσιάζεται !

Η πρόσκληση ήρθε από τον Αυτοκράτορα
Και βέβαια δεν μπόρεσα να αρνηθώ.
Ορίστε λοιπόν

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Που είσαστε τώρα εδώ και με διαβάζετε .
(δεν έχω ξαναδεί τόσο κόσμο στο blog μου!)
2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Η περιέργεια.
(τι θα μου σκάσει πάλι σήμερα ?)
3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Όταν είδα την πρόσκληση του Μάρκου.
(ποιόν ενδιαφέρουν οι απαντήσεις μου ?)
4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
H εμμονή στον τύπο
(σπασαρχ…ω με λένε οι φίλοι-δεν φταίω για την λέξη-αυτοί την λένε )
5. Το βασικό ελάττωμά σας;
Tο βάρος μου.
(ηταν η μικρή λεπτομέρεια που δεν μου επέτρεψε να διαπρέψω στην πασαρέλα)
6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Στα δικά μου
(των άλλων είναι ασυγχώρητα)
7.Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με την δικιά μου
(είμαι τόσο γριά που σε λίγο θα μείνω στην ιστορία)
8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Η Μαριέττα
(γιατί δεν μασάει!)
9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Ν.Σμύρνη-Κορυδαλλός
(γι αυτό και το κάνω κάθε μέρα!!)
10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Οι Bloggers!
(είσαστε σπάνια ταλέντα ρε παιδιά!)
11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Τα γεμάτα παντελόνια τους.
(σπανίζουν τελευταία και κατάντησαν αρετή)
12. … και σε μια γυναίκα;
Τα πάντα
(οι γυναίκες έχουν μόνο αρετές)
13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Ο Μάρκος
(όχι αυτός ... ο Βαμβακάρης)
14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Μαύρη …μαύρη …μαύρη
(χωρίς σχόλια παρακαλώ …!)
15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Το «Κεφάλαιο» του Μάρξ
(όταν στα μέσα της χούντας με βρήκε ο πατέρας μου
να το διαβάζω και μου το πέταξε στο κεφάλι – ακόμα φαίνεται το σημάδι)
16. Η ταινία που σας σημάδεψε;
«Το σημάδι του Ζορό»
(κι αυτό το σημάδι το’χω ακόμα)
17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Η Οπυ Ζούνη
(αυτά που ζωγραφίζει τα κάνω κι εγώ!)
18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Το μωβ
(τέτοιο χρώμα δεν έχουν καλέ τα 500ευρα?)
19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Την δουλειά μου
(αφού δεν μ’έδιωξαν ακόμα )
20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Το Perrie
(όλο ούζο, ούζο το βαρέθηκα)
21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Που άνοιξα blog
(δεν ξέρω τι να γράψω γμτ!)
22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
Που δεν αφήνετε 268 σχόλια σε κάθε ποστ !!
(γιατί δηλαδή καλύτερα γράφει ο doncat?)
23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Να τρώω
(εξ ού και η αποτυχία μου ως μοντέλα)
24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Να μην γίνει βιβλίο το blog μου
(γιατί θα σκάσει η Ψιλικατζού!)
25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Δεν λέω ποτέ ψέματα
(ε,καλά μην το πάρετε και τοις μετρητοίς!)
26. Ποιο είναι το μότο σας;
Δεν έχω μοτό.
(μ’αυτοκίνητο κυκλοφορώ)
27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Φτου...φτου ..φτου !Δεν θέλω να πεθάνω καλέ!
(μα κάνουν τέτοιες ερωτήσεις κ.Προύστ ?)
28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Τι να μου πεί ?
Όταν τον συναντήσω θα’ναι αργά.
29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Επίπεδο αμοιβάδας
(δεν φάνηκε στις απαντήσεις?)

Και η πρόσκληση πάει ......
σε όποιον θέλει ν'αυτοπαρουσιαστεί
στ'αστεία ή στα σοβαρά!

Εμ...δεν έμεινα!

Εγώ ήμουνα που το ΄λεγα?

Εμ...δεν έμεινα!

Τα μάζεψα πρωί-πρωι και κατα το μεσημεράκι πίσω στο κλεινόν άστυ

Τώρα το βλέπω απ'τις φωτογραφίες.

Πίσω στην χαβούζα,στη μιζέρια ,στην ταλαιπωρία.

Τα μαντατα ήρθαν με το πάτησα που το πόδι μου.

Πάντα όταν λείπω ,λες και την φυλάνε ,γίνονται όλα.

Μαλλον την φυλάνε

Νοιώθω αηδία.

Θέλω να τα βροντήξω όλα .

Να τους τα πετάξω στη μούρη.

Τις θέσεις τους και τις καρέκλες τους μαζί με τα τραπεζάκι και τα σαλονάκια .

Φτιάχτημα γαμώτο ,δεν πρόλαβα να'ρθω.

Καποιοι άνθρωποι είναι πολύ άρρωστοι.

Αρρωστοι στο μυαλό και την ψυχή.

Μια ζωή στο τίποτα κι ανασφαλείς μόλις τους δοθεί λίγη εξουσία ψηλώνουν δέκα πόντους.

Γίνονται άνθρωποι.

Μ' αν τολμήσεις να τους ακουμπήσεις γίνονται σκυλιά μαύρα.

Εγωισμός,κουτοπονηριά, νταηλίκι ,μικροψυχία.

Λένε για τις "γυναικούλες".

Μα έχω δεί και κάτι άντρες...

Γαμώ τα παντελόνια που φοράνε!

Εδώ θα μείνω...

Στο μικρό μου καταφύγιο

η κούνια στήθηκε στη κερασιά

ο φούρνος άναψε

και το τραπέζι στρώθηκε.

Η γλάστρα στόλισε τη τζάρα

κι ο καφές στη βεράντα .

...η βάρκα δέθηκε αρόδο..

Δεν πάω πουθενά!!

Εδώ θα μείνω...

Μετακομίζουμε..

Δύσκολη η ημέρα σήμερα .Μα κι ευχάριστη.
Η επίσκεψη προγραμματισμένη κι επαγγελματική.
Τα νέα κτίρια εκτός πρωτευούσης .
Η επιτροπή συστάθηκε κι είχα την “τύχη”να πρέπει να επισκέπτομαι τις νέες εγκαταστάσεις,να παρακολουθώ την πορεία των έργων και να ενημερώνω για πιθανά προβλήματα ή βελτιώσεις.
Η επικείμενη μετακίνηση έχει προκαλέσει μεγάλη ανησυχία.
Πολλοί θα ξεβολευτούν.
Η πιθανότητα να πρέπει να κάνεις 200 χιλιόμετρα την ημέρα για να πας στο γραφείο και να γυρίσεις δεν είναι και μικρό πράγμα.
Η ιδέα βέβαια να δουλεύεις σ' ένα νέο,πολυτελές κι ευχάριστο περιβάλλον δεν είναι αρκετή για ν' αποτρέψει την έλλειψη διάθεσης για καθημερινή μετακίνηση 100 χιλιόμετρα μακριά.
Ο “ενθουσιασμός “μου για τις νέες εγκαταστάσεις δελέασε μερικούς ,που θέλησαν να με συνοδεύσουν.
Ο πρωινός καφές στα όρθια κι οι κυκλοφοριακές δυσκολίες στην έξοδο της πόλης έδωσαν την αφορμή για τις πρώτες γκρίνιες για τις δυσκολίες που πρόκειται να φέρει η επικείμενη μετακόμιση..
Ομως η ηλιόλουστη μέρα ,τα ανθισμένα δέντρα και τα πολύχρωμα χωράφια έξω απ'την πόλη ,έφεραν τις πρώτες εικόνες της άνοιξης που ήρθε και δεν είχε γίνει ακόμα αντιληπτή στις γκρίζες λεωφόρους κι ανάμεσα από τις πολυόροφες πολυκατοικίες.
Τα γέλια κι οι κουβέντες απέσπασαν την προσοχή , η έξοδος από την εθνική δεν έγινε εγκαίρως και υπήρξε η αφορμή να επισκεφτούμε τα πέριξ περιβόλια ,μποστάνια και στάνες ώστε να ενημερωθούμε για τα παραγόμενα γεωργικά και κτηνοτροφικά προιόντα της περιοχής .
Αφού η “αναγνώριση ¨ολοκληρώθηκε καταφέραμε να εντοπίσουμε επιτέλους τον στόχο της επίσκεψης.
Συνεργεία,υλικά ,άνθρωποι και μηχανές ,ένα απέραντο εργοτάξιο .
Οι συζητήσεις έγιναν ,οι ιδέες κατατέθηκαν ,οι παρατηρήσεις καταγράφηκαν .
Ευτυχώς η αμφίεση κι ο εξοπλισμός είχαν προνοηθεί να είναι οι κατάλληλοι και η τρίωρη περιήγηση στο εργοτάξιο έληξε “αναίμακτα “για τους άσχετους..
Ο “ενθουσιασμός” μεταδόθηκε, η γκρίνια και η δυσπιστία έκαναν στην άκρη κι άρχισαν τα σχέδια και οι κουβέντες για την ευχάριστη πλευρά του όλου θέματος.
Ανθρωποι της πόλης ,πνιγμένοι στο καθημερινό κυκλοφοριακό χάος ,
εγκλωβισμένοι σε γκρίζα κτίρια δεν είναι δύσκολο να ενθουσιαστούν με την ιδέα να περνούν την εργάσιμη ημέρα βλέποντας απ'το παράθυρο του γραφείου τους ουρανό,βουνά,ήλιο,σύννεφα, πουλιά.
Να βλέπουν τις εποχές ν'αλλάζουν,όχι από τις αλλαγές στον λογαριασμό των κοινοχρήστων ,αλλά από τις αλλαγές της φύσης .
Η διάθεση ανέβηκε κι έφτιαξε ακόμα περισσότερο στο ταβερνάκι του διπλανού χωριού ,με το σπιτικό κρασί και τους τοπικούς μεζέδες.
Η πρωινή γκρίνια έδωσε την θέση της στα σχέδια για τις μελλοντικές εξορμήσεις στις γύρω περιοχές,αναλόγως εποχής.
Στα παραθαλάσσια για ουζάκια τα μεσημέρια του καλοκαιριού,στις ψησταριές των διπλανών χωριών τα χειμωνιάτικα μεσημέρια.
Η απόσταση που έπρεπε να διανυθεί για την επιστροφή αρκετή, οι κυκλοφοριακές δυσκολίες στην είσοδο της πόλης και πάλι παρούσες .
Η διάθεση όμως είχε αλλάξει κι όλα τώρα αποδόθηκαν στην άσχημη ώρα αιχμής .
Η συνέχεια θα δοθεί αύριο που θα πρέπει να ενημερωθούν οι υπόλοιποι.
Ο πρωινός καφές αύριο προβλέπεται μακράς διαρκείας.

Πλέγματα ...συμπλέγματα

Δρόμοι δαιδαλώδεις
διαδρομές
ανοιχτοί λεωφόροι
στενα δρομάκια
περιπλεκονται
στιγμες μεσα στο χρόνο
πλεγμα ημερων που περασαν

ραγίσματα
χιλιαδες μικρες ρωγμες
ανοιγματα χάσκουν ειρωνικα προκλητικα
περιγελούν

μικρα αγκαθια
πληγες
λεπτά κοκκινα σημαδια
για να μην ξεχνας

χαμένη στα δαιδαλώδη στενα
ισορροπείς πάνω απ΄την άβυσσο των ρωγμών
γλείφεις τα κόκκινα σημάδια

κρυμμενη
πίσω απ'τη ζωή
ακολουθείς
ψευδαίσθηση ζωής
ουτοπία ελευθερίας

Θέατρο...

...ενα θέατρο.
Μια σκηνη ....
δυό ηθοποιοι
ο καθενας τον δικο του ρολο.
Τον παιζουν κι οι δυο καλα.
Ο καθενας για τον δικο του λόγο ,
για τον δικο του σκοπο.
...ενα θέατρο.

Γκρίζο

Γκρίζo σαν την φαρδιά λεωφόρο που τρέχει
Γκρίζο σαν τον ουρανό που φεύγει
Γκρίζο σαν την μερα που πέρασε
Ουτε άσπρο
Ουτε μαύρο
Μόνο Γκρι
Κατι ενδιάμεσο
Ουδέτερο
Αχρωμο
Σαν την ζωή

Justice !

Don't Cry Baby!!

Lazy cat!!

Tι έγινε μωρό μου?

Oκτώβρης

....σπίτι μου...

Γύρισα...
Εδω και λίγες μέρες γύρισα στο σπίτι που γεννήθηκα και μεγάλωσα.
Δεν ξέρω για πόσο.
Μπορει και για πάντα Μακάρι για πάντα.
Πήρα λίγα ρούχα κι έκλεισα πίσω μου την πόρτα.
Ηταν μια στιγμή που περίμενα καιρό τώρα.
Οταν έφτασε και μπορούσα να το κάνω ...δεν το πίστευα.
Ξαναπήγα σήμερα να πάρω το pc μου και τα υπόλοιπα ρούχα.
Ενοιωσα επισκέπτης
Τα μάζεψα γρήγορα.
Ηθελα να φύγω το συντομώτερο
....να πάω σπίτι μου.

Να με χαίρομαι!!!

Νέμεση

«Όλα εδώ πληρώνονται»
Η Νέμεση έδρασε και πάλι..
Υπεροψία, αλαζονεία, κακία, προδοσία…
Για όλα έρχεται η ώρα να εισπράξεις.
Το έχω δει τόσες φορές να γίνεται .
Χωρίς να κουνήσω καν το χεράκι μου
Χωρίς να κάνω τίποτα…
Μόνο υπομονή
Kι η απάντηση έρχεται από μόνη της
Η Νέμεση δικαιώνει ή τιμωρεί και η ισορροπία επανέρχεται.
Μόνο που η αθεόφοβη όταν τιμωρεί ,χτυπάει εκεί που πονάει...

Στο πατρικό

Μόλις γύρισα απ’το πατρικό.
Μέρες τώρα ήθελα να πάω.
Μα όλο κάτι άλλο βρισκόταν.Ισως και να το απέφευγα.Ισως φοβόμουν.
Σήμερα τ’αποφάσισα.
Το πρώτο σφίξιμο στη σκάλα.Ανεβαίνοντας στην βεράντα.
Η ματιά μου έπεσε στην καρέκλα.Εκεί που τον είχα βρει εκείνη την ημερα.
Δεν ξέρω πως είχα φτάσει …Εθνική…Παραλιακή…Αλίμου…Βουλίαγμένης.
Δεν ξέρω με πόσα έτρεχα…δεν θυμαμαι αν ειχε κίνηση.
Το μόνο που θυμαμαι είναι τον τρόμο μου μην χτυπήσει το κινητό.
Μην χτυπήσει μέχρι να φτάσω …γιατι τότε θα σημαινε πως δεν θα ειχα προλάβει…
Ο πάτερας θα είχε φύγει.
Όμως ήταν εκεί .Με περίμενε.Τον βρήκα καθισμένο στη βεράντα.
Είχε δύσπνοια και πυρετό.Τα ματια του ήταν θολά.Ομως με κατάλαβε.
Η βεράντα γεμάτη γείτονες.Είχαν τρέξει όλοι.
-Ο κυρ-Γιώργος δεν είναι καλά.Ειδοποιησαν ασθενοφορο.Το περιμένουν.
Τα λεπτά μου φαίνονταν αιώνες .Το μυαλό μου δούλευε τρελλά..
Το ασθενοφόρο αργούσε.Κάθισα δίπλα του .Του μιλούσα και του έσφιγγα το χέρι.
Φοβόμουν μην τρομάξει.με την μεταφορα, με την αναστατωση.
Το ασθενοφόρο έφτασε.Ανάσανα.Θα προλάβουμε.
Τρόμαξε την ώρα που τον έβαλαν μέσα επάνω στο φορείο.Ειδα τα ματια του.Κοίταζαν τρομαγμένα την λευκή οροφή..Σωλήνες ,καλώδια.γάντζοι,ζώνες ασφαλείας,οξυγόνα κρεμονταν απειλητικά από πάνω του.
Κάθισα δίπλα του.
Του έπιασα το κεφάλι και τον χαιδεψα Του μίλησα γλυκα καθησυχαστικά. Του έσφιξα το χέρι.Μην φοβασαι πατερούλη .Εδώ ειμαι.Θα ειμαι εγω διπλα σου.
Μου εσφιξε.το χέρι. Δεν του το άφησα μέχρι που φτάσαμε.
Τώρα που το σκέφτομαι συνειδητοποιώ πόσο σημαντικό ήταν για μένα αυτό το σφίξιμο του χεριού.
Ηθελα να με νοιώθει δίπλα του ..κοντά του…ένοιωθα πως τον φυλάω απ΄το κακό..
Συνέχισα να του σφίγγω το χέρι περιμένοντας το γιατρό… τις εξετάσεις …τ’αποτελέσματα… στο ασανσερ όταν τον ανεβαζαν στο δωμάτιο….τις ατελειωτες ώρες που πέρασα δίπλα του αυτές τις 42 ημέρες….
Συνέχισα να του σφίγγω το χέρι εκείνη την μέρα .όση ώρα χρειάστηκε να περάσουν από μπροστά μας όλοι οι χωριανοί για να προσκυνήσουν την σωρό του..
Κι ας ήταν τώρα πια παγωμένο.

Γύρισα το κλειδί στην πόρτα.
Δυσκολευτηκε ν’ανοίξει.
Εξω ειχε νυχτώσει πια Σκοτάδι παντού..Ξέρω τους χώρους καλα και δεν χρειαζόμουν φως. Περπάτησα μέχρι την κουζίνα και πάτησα τον διακόπτη.
Ηταν όλα τόσο γνώριμα. .Το μεγάλο τραπέζι στην μέση και η καρέκλα του στ’άριστερά..Εκεί που καθόταν πάντα..
Αφησα την τσάντα μου στο τραπέζι.
Κάθισα στην διπλανή καρέκλα κι έβγαλα τα τσιγαρα.
Πόσες φορές είχα κάνει την ίδια κίνηση.Πάντα έτσι έκανα.
Μονο που τώρα δεν είχα προηγουμένως σκύψει να τον αγκαλιάσω και να τον φιλήσω.Κι η μαμα δεν στεκόταν απέναντι περιμένοντας να της πω αν θέλω καφέ.
Ξαφνικά συνειδητοποίησα πως δεν θα τον ξαναδω πια εκει.
Πως δεν θα κάτσουμε κι οι τρεις γύρω απ΄το μεγάλο τραπέζι της κουζίνας.
Να περιμένει με λαχταρα να του πω τα νεα μου. Για το σπίτι,για τα παιδιά ,για την δουλειά.
Με πιασε ενας ξαφνικός πανικός.Σηκώθηκα απότομα .Δεν ήξερα που να πάω ,τι να κάνω.
Βρέθηκα στην κρεβατιοκαμαρα.Ειδα τις παντόφλες του δίπλα στο κομοδίνο.
Κοιταξα το άδειο κρεβάτι.
-Μπαμπα ,μπαμπακα που είσαι …ήρθα..
Θυμήθηκα τις μερες ,που ηταν άρρωστος και τον έβρισκα στο κρεβάτι
-Κοριτσάκι μου ήρθες? Έδω είμαι….μου απαντούσε και γύριζε προς την πόρτα για να με δει
Κι ας έλεγαν οι άλλοι πως όλη την ημέρα δεν είχε κουνηθεί καθόλου ….δεν είχε μιλήσει…δεν είχε γνωρίσει κανέναν
Εμένα πάντα με γνώριζε…πάντα μου μιλούσε.
Κατάφερνα και τον σήκωνα, τον έφερνα στην κουζίνα ή στην βεράντα.
Εφτιαχνα καφέ κι αναβαμε μαζί τσιγάρο.
Ελα να το φουντώσουμε παρέα του έλεγα …και γελούσαμε.
Ξέσπασα σ’ένα άγριο κλάμα.Οσο δεν είχα κλάψει τόσες μέρες.
Αρχισα να φωνάζω…
Μπαμπα …μπαμπακα …που είσαι…ήρθα .
Γύριζα άσκοπα στο σπίτι… έκλαιγα και φωναζα.
Τωρα που δεν με ‘βλεπε και δεν μ’άκουγε κανείς μπορούσα να κλάψω όσο ήθελα και να του πω όσα ήθελα..
Γύρω στα δωμάτια φωτογραφίες.
Απ΄τον στρατό …απ΄τον πόλεμο…με την μαμά αρραβωνιασμένοι , με τα παιδιά μου
αγκαλιά, ξανά με την μαμα πριν λίγα χρόνια..
Ακούμπησα την φωτογραφία στο τραπέζι….απέναντι μου …εκεί στην θέση του ..
Ηθελα να μιλήσουμε , να του πω τα νεα μου .
Πατέρα τώρα πια ίσως τα ξέρεις όλα .
Δεν ήταν όπως σου τα ‘λεγα.
Τίποτα δεν πάει καλα. Ούτε στο σπίτι, ούτε με τα παιδιά.
Συγχώρεσέ με πατερα.
Δεν ήθελα να ξερεις τι περναω.
Δεν ήθελα να ξέρεις πόσο πονάω.
Δεν ήθελα να σε στεναχωρήσω…να σου βάλω έγνοιες στο μυαλό …κι ανησυχίες
Ηθελα τα τελέυταια χρόνια της ζωής σου να είναι ήρεμα..γαλήνια,ευτυχισμένα.
Να είσαι ένας ευτυχισμένος πατέρας που βλέπει τα παιδιά και τα εγγόνια του να είναι καλά.
Και να φύγεις ήσυχος…όπως έφυγες.

Όμως τωρα ίσως ξέρεις πατέρα.
-Πατερα βοήθα.,,,
-Βοήθησέ με να τα βγάλω πέρα….ν’αντέξω

Ηλιοβασιλέματα...

Τελευταία ηλιοβασιλέματα...
Τελευταίες ημέρες...
Δεν θέλω να τελειώσουν...δεν θέλω να φύγω.
Ενα δύσκολο καλοκαίρι
Ενα άγνωστο που περιμένει.
Περιμένει να το συναντήσω ...
..και να το αντιμετωπίσω.
Δεν το φοβαμαι
Μόνο κουράστηκα...

Η Ρ Θ Α ! ! ! !

Στιγμές

Μια συνηθισμένη ημέρα.
Ξύπνημα ,γραφείο,σπίτι.
Μια πολύτιμη ημέρα απ΄τη ζωή
Μια λιγότερη ημερα απ΄τη ζωή, που δεν θα ξαναγυρίσει.
Γιατί αφήνουμε τις μέρες έτσι να περνούν?
Αδιάφορα, κοινότυπα,ίδιες μέρες .
Δεν μένουν πια πολλές.
Κάτι πρέπει να γίνει.
Να είναι κάθε μια τους ξεχωριστή,ιδιαίτερη.
Να μενει στην μνήμη .
Ισως μένει μ'αυτόν τον τρόπο.
Στιγμές.